Kupujesz elektryka, patrzysz na zasięg i moc ładowania, a potem okazuje się, że na części stacji coś działa gorzej, wolniej albo wcale. Green NCAP chce wreszcie wziąć pod lupę właśnie ten element, który dla kierowcy bywa bardziej irytujący niż sama pojemność baterii.
Green NCAP, czyli organizacja znana z ocen środowiskowych samochodów, podpisała porozumienie z CharIN. Efekt ma być prosty: w przyszłych ocenach aut elektrycznych może pojawić się sprawdzenie, jak dobrze dany model dogaduje się z różnymi ładowarkami.
O co chodzi w porozumieniu Green NCAP i CharIN
Green NCAP to siostrzana inicjatywa Euro NCAP, ale zamiast bezpieczeństwa bada wpływ samochodów na środowisko. Od 2019 roku porównuje auta pod kątem zużycia energii, emisji i efektywności.
Teraz organizacja chce pójść krok dalej w przypadku elektryków. Podpisane memorandum z CharIN otwiera drogę do uwzględnienia w ocenach testów zgodności z infrastrukturą ładowania.
CharIN to organizacja związana ze standardami ładowania EV. Jej programy zgodności sprawdzają, czy samochód i ładowarka działają zgodnie z przyjętymi protokołami technicznymi. W praktyce chodzi o to, czy auto po podłączeniu do stacji po prostu zacznie ładować się tak, jak powinno.
Dlaczego to jest ważniejsze, niż brzmi
Dla zwykłego kierowcy interoperacyjność brzmi technicznie. W codziennym użyciu oznacza jednak coś bardzo konkretnego: podjeżdżasz pod ładowarkę dowolnej sieci, wpinasz kabel i auto ładuje się bez błędów, bez zrywania sesji i bez niespodzianek.
To nadal nie jest oczywistość. Nawet dziś zdarzają się sytuacje, w których samochód i stacja formalnie obsługują ten sam standard, ale praktyka bywa daleka od ideału. Problemem może być nawiązanie komunikacji, utrzymanie sesji, osiągana moc albo współpraca z konkretną wersją oprogramowania.
Innew podobnym temacie
Właśnie tu Green NCAP widzi miejsce na nowy element oceny. Jeśli testy interoperacyjności trafią do rankingów, kierowca dostanie bardziej użyteczną informację niż sam katalogowy wynik ładowania DC.
Co dokładnie może być oceniane
Na razie Green NCAP mówi o rozważaniu integracji programów zgodności CharIN do własnych ocen. Testy mają być prowadzone zgodnie z procedurami CharIN albo przez uznanych partnerów tej organizacji.
W praktyce można się spodziewać oceny takich obszarów jak:
– poprawne zestawienie sesji ładowania
– zgodność z protokołami komunikacji między autem a stacją
– stabilność ładowania
– przewidywalność osiąganej mocy
– współpraca z infrastrukturą różnych operatorów i na różnych rynkach
To ważne, bo dziś producenci bardzo chętnie chwalą się maksymalną mocą ładowania, np. 175 kW, 250 kW czy 320 kW, ale dla użytkownika liczy się też to, czy auto równie sprawnie ładuje się na wielu stacjach, a nie tylko w idealnych warunkach testowych.
Co to zmienia z perspektywy polskiego kierowcy
W Polsce temat ma duże znaczenie, bo nasz rynek ładowania jest mocno mieszany. Kierowcy korzystają z różnych operatorów, różnych typów stacji i różnych lokalizacji. Na trasie można jednego dnia ładować auto przy hubie dużej sieci, a drugiego przy pojedynczej stacji pod marketem albo hotelem.
Jeśli Green NCAP zacznie publikować wiarygodne oceny kompatybilności, będzie to cenna wskazówka dla osób kupujących EV bez własnego wallboxa. Dla nich komfort użytkowania zależy bardziej od współpracy auta z publiczną infrastrukturą niż od samej pojemności akumulatora.
To może być też przydatne dla flot. Firma patrząca dziś na TCO auta elektrycznego analizuje cenę zakupu, serwis, zużycie energii i utratę wartości. Coraz częściej powinna dorzucić jeszcze jedno pytanie: czy kierowcy będą tracić czas na problemy przy ładowaniu?
Każdy nieudany start sesji albo spadek mocy oznacza realny koszt. W aucie prywatnym to irytacja. W aucie flotowym to opóźnienie i pieniądze.
Sama moc ładowania przestanie wystarczać
To ruch, który może lekko zmienić sposób patrzenia na elektryki. Dziś marketing producentów skupia się głównie na zasięgu WLTP i szczytowej mocy ładowania. Problem w tym, że te liczby nie mówią wszystkiego o doświadczeniu użytkownika.
Dwa auta mogą mieć podobną baterię i podobny deklarowany czas ładowania, ale jedno będzie mniej kapryśne przy różnych ładowarkach. Jeśli Green NCAP zamieni to w mierzalny wynik, część marek może zyskać, a część będzie musiała poprawić oprogramowanie i komunikację z infrastrukturą.
Dla rynku to dobra wiadomość także z innego powodu. Lepsza przejrzystość ocen zwykle wymusza porządek po stronie producentów. Gdy wynik staje się publiczny i porównywalny, trudniej ukryć niedopracowane zachowanie auta na ładowarkach DC.
To może mieć większy wpływ niż kolejny test zasięgu
W ostatnich latach kierowcy nauczyli się już, że katalogowy zasięg to tylko część historii. Teraz podobna lekcja dotyczy ładowania. Sam zapis o ładowaniu prądem stałym z mocą 200 kW nie mówi, czy auto równie dobrze poradzi sobie na stacjach różnych operatorów, w różnych krajach i po kolejnych aktualizacjach systemu.
Green NCAP chce dostarczyć bardziej niezależną informację właśnie w tym obszarze. To może okazać się szczególnie cenne w Europie, gdzie kierowcy regularnie przekraczają granice, a auta mają działać tak samo sprawnie na wielu rynkach.
Dla polskiego użytkownika ma to sens także lokalnie. Nasza infrastruktura rośnie, ale nadal jest nierówna jakościowo. Dlatego samochód, który dobrze współpracuje z wieloma stacjami, może być po prostu wygodniejszy w codziennym życiu niż model z lepszą broszurą reklamową.
Kiedy zobaczymy pierwsze efekty
Na razie nie ma jeszcze gotowego nowego rankingu z takim wynikiem. Green NCAP mówi o planie włączenia programów zgodności CharIN do swoich ocen, więc najpierw trzeba będzie ustalić metodologię i sposób publikacji rezultatów.
Sam kierunek wydaje się jednak bardzo sensowny. Jeśli organizacja znana z niezależnych testów zacznie oceniać także jakość współpracy auta z ładowarkami, wielu kierowców dostanie wreszcie odpowiedź na pytanie, którego dziś często brakuje w cennikach i folderach producentów: czy ten elektryk będzie bezproblemowo ładował się tam, gdzie naprawdę jeżdżę?
I właśnie to może być jedna z bardziej praktycznych zmian w ocenianiu EV w najbliższym czasie. Patrzycie dziś przy zakupie elektryka na realną kompatybilność z ładowarkami, czy nadal głównie na zasięg i moc DC?
Dołącz do dyskusji